Tuesday, November 22, 2011

@@##** HOSTELITES----4 U.....**##@@


आज है सुनानी तुम्हे होस्टेल की कहानी...
इस डरावने कालेज में होस्टेल नामकी जगह है सुहानी...
इस नर्क में होस्टेल ही तो एक स्वर्ग है...
और इस होस्टेलके लाइफ पर मुझे बड़ा गर्व है...


चार साल से कालेज में हर दिन मरता हूँ...
ये होस्टेल ही तो है जहा आके  फिरसे थोडा जीता हूँ...
बस यहाँ आके कालेज का सारा टेंशन भाग जाता है...
और यही तो जगह है जहा हरएक शांतिसे जी पाता है...


यहाँ रहनेवाला हरएक बंदा बड़ा अजीब है..
और इन नामुनोके साथ रह रहा हूँ वो भी तो मेरा नसीब है..
यहाँ कोई रातरत भर फोन पर लगा रहता है...
और कोई चद्दर ओढ़े messeges में अपने दिलकी बाते कहता है..


यहाँ रातका दिन और दिनकी रत की जाती है...
यही पर तो सही मायनों में जिंदगी जी जाती है..
रातभर थिएटर जमाके सब मूवी में है खो जाते...
और सुबह कालेज में लेक्चर में है सो जाते...


हमेशा याद रहेगा.....
submission के वक्त रातरत भर मारी हुई GT...
शाम को बदन दर्द करने तक खेला हुआ TT...
४ बजे की कैंटीन की पानीदार चाय...
और हरएक प्रोफेसर की hostelite  के प्रति ख़राब राय..


रातरत भर  चलनेवाला meaningless discussions...
एक दुसरे से share किये हुए लाइफ के सारे missions..
रातके २ बजे बनाया हुआ superb maggi...
और बिना वजह हमपर  चिल्लानेवाला father sabby...


किसी की रातरत भर चलनेवाली नौटंकी..
और बराबर कालेज टाइम पर खाली होनेवाली पानी की टंकी..
रात रातको सुट्टेके जुगाड़ में यहाँ वह घुमना
और १ सुट्टे में ४ लोगोने बड़े प्यारसे adjust करना...

रातके पार्टीके वक्त होस्टेल में होनेवाला शोर..
और चिल्लानेवाले हम dat we want more..
birthday के दिन sabne मिलकर मारे हुए birthday bumps..
और रातके १ बजे होस्टेल में घुसनेके लिए AC के उपरसे मारी हुई jump...


ऐसी है यहाँ की लाइफ ऐसी होती है यहाँ पागलपंती..
यहाँ तो हररोज एक नयी कहानी है बनती...
इस होस्टेल लाइफ को में बड़ा miss करनेवाला हु..
क्या पता कमीनो इस होस्टेल और तुमबिन में कैसे जीनेवाला हु... 

Saturday, November 12, 2011


#####***DIS ONE IS FOR MY BST FRNDS>>>>>lo kamino bas tumhare liye.....***####



दोस्तिमे दोस्त ही  दोस्तका खुदा होता है..
सच्चा दोस्त ही  तो इस मतलबी दुनियासे सबसे जुदा होता है...
ऐसे दोस्तोकी यारी खरीद्नेपर भी नहीं है मिलाती..
और एकदूसरेके लिए जान लुटनेवाले दोस्त देखकर ये दुनिया  है जलती...


ये साले दोस्त बड़े अजीब होते है........
यही तुम्हे हरदम चिड़ाते सताते है...
पर मुश्किल में हसना भी तो यही सिखाते है...
यही तुम्हे लडकिय दिखायेंगे,उनके नामसे चिड़ाएंगे...
पर पटाने की बरी आयेगी तो साले खुदका नंबर लगायेंगे...


तुम्हारे साथ मिलकर यही कॉलेज में धूम मचाते है...
और लफडा होनेपर यही तो तुम्हारी लगनेसे बचाते है..
यही तो तुमपे चिल्लाते,गलतियोपे समजाते है...
और जब तुम टल्ली हो तो घरपर भी तो यही ले जाते है...


रोज hi -hello करनेवाले दोस्त बस नामके दोस्त होते है..
पर जो तुम्हे गाली देकर प्यारसे बुलाए वही तो साले कामके दोस्त होते है...
म-भ की गलियोसेही तो साले हमेशा ग्रीटिंग करते है..
और हरएक चाय के कट्टेपर इनके मीटिंग्स भरते है..


साला इनकी दिनभरकी बकबक से सर दुखने लगता है...
पर ये एक दिन न मिले तो कुछ कम-कमसा लगता है..
यही दोस्त तो तुम्हारे जिंदगीके खुबसूरत रंग होते है...
और मुश्किल घड़ीयोमे यही तो हरदम तुम्हारे संग होते है..


इन खास दोस्तोसे ही तो दुनियामे तुम्हारी एक पहचान होती है..
इतना सताते है पर इनके दोस्तिमेही तो तुम्हारी जन होती है..
ऐसे मेरे दोस्तोकी दोस्तिको में दिलसे सलाम करता हूँ...
और सालो मेरी कितनी भी मारों पर कभी दोस्ती तोड़के न जाओ बस यही ऐलान करता हूँ.....

Tuesday, November 1, 2011


*****### कट्ट्यावरच्या आठवणी....###*****





एके सायंकाळी ऑफिस मधनं घराकडे कूच करत होतो...
दिवसभराच्या कामाने थकलेली पावलं हळूच उचलत होतो..
तेवढ्यात कोपऱ्यातल्या चाहवाल्याच्या कट्ट्यावर नजर पडली...
अन त्या कट्ट्याच्या आठवणींची बिजली हळूच हृदयात कडकडली..


अजूनही काळजात घर करून आहे त्या कट्ट्यावरच्या आठवणींचे सत्र..
त्या इवल्याश्या कट्ट्यावर बनलेले अनगीनत मित्र....
त्या कट्ट्यावर केलेली धमाल अन बिनधास्त मस्ती...
चहाची चुसाकी मारता मारता ठरवलेली पुढील आयुष्याची रस्ती...


world economy वर आम्ही expert लोकांनी केलेले संवाद...
अन मुलीनवरन मित्र मित्रान मध्ये होणारे ते पोरकट वाद...
तिथे प्रत्येकजण आपल्या आयुष्याची भलीमोठी चित्र रंगवायचा...
"बस एकदा हे पूर्ण होऊ दे मग बघ" हे हर एक जन आम्हाला ऐकवायचा...


चहाच्या प्याल्याबरोबर  सिगारेटची साथ देखील असायची...
अन रोज सायंकाळी ती मला तेथून जाताना दिसायची...
रोज लपतछपत फक्त आमच्या नजरांचीच भेट होत गेली...
ते दिवस तर निघून गेले तिची आठवण मात्र काळजात घर करून राहिली..


खरच कॉलेज लाईफ मध्ये त्या कट्ट्यावरच आम्ही खुलून-बहरून जगायचो..
साला दिवसभरचा टेन्शन त्या चाहत प्यायचो अन कीगारेत च्या धुव्यात उडवायचो..
त्या चहाच्या कट्ट्यात अजबच जादू अजबच मजा होती...
अन टेन्शन वाल्या लाईफ मधनं तीच तर एकमात्र राजा होती..


हळूहळू आयुष्याचा पर्व बदलला, कट्ट्यावरची ती लाईफ संपली..
त्या कात्त्यासोबत हळूच नकळत नाती तुटली..
आता ते बेफान हसणं,चिडवणं,मनवणं सारं काही संपला आहे..
अन सर्वांनी कामाच्या धाग्यांनी आपला आयुष्य घट्ट गुंफलं  आहे..


आता फक्त रोज सायंकाळी घरी जाताना कट्ट्यावर बसलेला घोळका दिसतो...
"का आपण मोठे झालो?" हा प्रश्न मनातच स्वतःला पुसतो...
आता तो सुवर्ण काळ गेला,फक्त तो कट्टा आपल्या आठवणी सोडून गेला आहे..
त्या आठवणीनी चेहऱ्यावर हसू , मात्र डोळा थोडा ओला आहे...